Marwan Othman

 

Di rewanê  vejîna avê de
Di navenda giyê de
Di “ not û neh “ navên xwedê de
                                        min veşêre

Dibe ku
ez karibim
peyamberiya avê bigihînim
            asta şîniya rengvedana nifirê

Dibe ku
ez karibim
Bi  “ Heftê û Sê “ nîşanên xwe
                             xwe bi xwe,
                             li “Lalişa Nûranî “
                                                  bipêçim

Dibe ku ,
Ez karibim
xewnên ku li dervî sînorên girtinê ne,
Bisipêrînim gerdena pîrozane ya “Tawusî Melek”

Lê ez nikarim
xwe, ji westiyana mirina xwe, azad bikim

Min veşêre
Ne gewde dikarin,
                      min ji nû ve vejînin

Ne rewan dikarin,
                       min
                       ji gewdeyê min
                                         penaber bikin

Siwarê Şevê
Bi dengê Lavijê Kurê Pîrê
Ji  mirinên min
                  min veşêre

Rahêje dûmahên sibehên min
                                     û pişta xwe bide rojê

Sibehên min
di zikmakiya xwe de,
ne wek sibehan bûn
ew bi xwe ne sibeh bûn,
                              ji min werê sibeh in,
                              an li ber çavên min dibûn sibeh

Rahêje dengê xwe, di min de,
                                   û berê xwe bide
                                               hilatiya fîxanên bêdengiyê

Va dîsa ez gewdeyên xwe yên ne pîroz û ne rewa
bi ava çavnêriyê dişom û bi bêhna şevê ez xwe dilorînim

Va dîsa xewnên min li min dibin bela
Ez nizanin çawa?
Ez dê xwe ji wan rizgar bikim
An çawa ew dê ji min rizgarbibin

Rahêje hevîrê ewan xewnan,
xewnên min,
û di tenûra xwe ya xewnêzing de,
                   ji rêbiwarên girtîrêçan re
                                                  bipêjîne

Kolozê veşartinê li serê şeva xwe deyne
da ku ez
li nav nivîna tenhayiyê
                              ne nuxumandî bimînim

Ta ku nîşana min î heftê û çaremîn ,
di dawiya hefteroja min de
ji min re bibe aleke spî,
                              li şûna  kêla min

Siwaro
Ez westiyam
Ji mirinên xwe
                 ez  westiyam

Nema

       dikarim

               careke din

                           bimirim

 

 Hannover 14 /08/2005