Her cara ku min li pirtûka bavê xwe "jînenîgariya min " dinerî, ez diçûme rûpelê Ku pesnê gundê xwe Hesar têde daye. Min ew çend cara dixwend û her carê ez pê bêtir şadibûm. Ez bi ramanên xwe vedgeriyam deşt û çiyayên Hesar, mêrg û zeviyên wê, kanî û rûbarên wê. Bi rastî ez dinav pêlên deriya pesindana wî de winda dibûm her wiha ez diketim xeyala, Hesar ji minre bibû xewnek, Bibû xwezîyek.

lê di buhara sala par de ev xewna min bû rastiyek gava ez û hevjînê xwe (Osman) me bihevre biryar da ku em biçine Kurdistana Bakûr demekê lê bigerin, bi taybetî em ê biçin Hesarê û Qerqatê gundê bav û kala. Çend roj ne çûn me xwe amadekir û li sipîdê me sînorê Qamişlê derbas kir.

Ekrem pismamê Osman li Nuseybînê li pêşya me bû bi otomobîla xwe em ajotin Amedê. Ez qet wan roja ji bîr nakim ewê her demê di raman û hizrê min de şiyar bimînin. Her ku em digihiştin cihekî.. Ekrem ji mere li ser şirûve dikir, lê gava em gihane 'Sultan Şêxmûs' em daketin, divê ez vê ziyaretê bibînim, jiber ku dapîra min ji hejîra dara wê xwarîye ,ta kû bavê min 'Şexmûs' jêre çêbûye. Ev ziyaret gelek bîranînên xweş li min vedgerînin.

Ji vê ziyaretê jiyana bavê min destpêkir , her wiha bingeha kesayetiya wî ava bû û gulek ji gulîstanên rewşenbîrên kurd nû pişkivî.
Bavê min bi xwe gotiya : ' Binavê sultan Şêxmûs ez çêbûme ji dayê. Bidîtina vê ziyaretê min têbîrên pêşî ji bakurê kurdistanê ji xwere civandin û xistin xesrika xwe .Ev taxa pêşî ewê di hizr û bîranînên minde her u her bimîne.

ji wir me berdewam kir û êvarê em li Amedê bûn, bi rastî pênûs di pesindana dîmenên zindî di deşt û çiyayên welatê me de zîl û jar dibe mirov dibêje tevde perçak ji buhuştê ye.li amedê di nava du rojande her cihên giring me dîtin. Amed pir xweş û rewane, ez qet ji dîtina wê têrnebûm, Piştre em bi xweşka min Gulperî re ku ji Siwêdê hatibû civîyan û bi hevre me berê xwe da Hesarê. Bingeha jîyana bavê min, ya ku ji min re bibû xewn , xwezî û xewnrojk.
Dilê min bi xurtî lê dixist, mitalan ez dibirim û tanîm gelo raste yan jî dîsa ez dinav rûpelên pirtûka bavê xwede windayî mame !! lê bi rastî dengê Ekrem ez vegerandim û ez şîyarkirim , gava ku got jinapê ji xwere baş li wan dîmenan temaŞeke. ji nûve min zanîbû ku em di riya Hesarê de ne, lê jinişkave dîsa dengek hate min ' ha ha ew gundê dinav newalê de Hesare.
Ez nizanim çi bimin hat laşê min tevde lerizî, min digot belkî xwîna laşê min tev li nîvê serê min rawestiya ye, her ku em nîzîktir dibûn dilê min bêtir lê dixist, çiqas min dixwest ku ez vegerim rewşa xwe ya berê çê ne dibû, çima wilo bi min hatîye? , min hinekî bêhna xwe kişand û serê xwe ji pençera otomobîlê derxist da kû ez hinek bayê hînik bikişînim. çavê min qet ji şînahî û firehiya wan newala têr ne dibû, ciqas kurdistana me xweşe lê em çi bikin dijmin ji me bêtir pê şa dibe. Raste bavo, gotinên te di serê min de dizîvirîn gava te di berhemên xwe de gotîye : " welatê min tu wî bûka cîhanî .. hemî bax û buhişt û mêrg û kanî."

Belê , Hesar ji min re wek parçak ji zemînê dinava şînahiyê de razayî bû wilo dihata xûya kirin, çiyayên li dora wê jî bi dilovanî xwe lê pêçabûn û bi dil xweşi ew hembêz dikirin, dixwestin wê ji hemî qeda û bela biparêzin. Kela girî ez girtim, min nema karî bû ez tişkî bêjim, hastên minjî tevlî hev bibûn, tirs, êş û gih jî kêfxweşî , min nikarîbû ez wan ji hev cuda bikim , lê min navtêdan di xwe da û min bi dengekî bilind got : ' hoho bavo ho cegerxîin te çawa kiriyê… te çi ecêb pêde aniye, te çawa karîbû vê panorama ciwan jêre deynê, te çawa karî bû van dîmenên xwezayî jêre çêkî' û xetîlên kû bisala vemirandî mana bi çand û hunera xwe vêxînî û bijîn bikî… te çawa karî bû têkevî nav hemî gulîstanên kurdistanê û her gulekê bêhin bikî û ji nûve gurzeke sipehî ji nifşare çêkî û pêşkêşbikî.

Birastî Hilm û bayê Kurdistanê yê hînik hestên min tev şiyar kirin,dilê min geş kirin. xweşiya welat û dîtina warê bav û kala hastên cudane û xweşîyên bê sînorin.
Otomobîla me kete nav kolanên teng u rêçên xwehir û li ber derîkî rawestiya, mala xalê min tev li ber derî bendewarê mene cavnerîna me dikin. Em daketin û çûn lep û rûyê hev, hêstiran zora min birin êdî min nema ber xwe didît, tev nêzîk bûn û gotin : ez kur xalê teme.. ez jî keç xala teme.. .. jin xala teme. Em kirin ber sînga xwe û tevde derbas bûn hundir. kêfxweşiya min ne dihat pîvan.
Tevî ku hastên cuda bi êş û jar ji minre çêbibûn lê min karî bû wa di nava xwede veşêrim da ez kêf xweşiya wan ne şikînim, ez pir li ber wan diketim, ji ber jiyana wan ya tund û kevn, mala wanî ku hîn ji wan malên berî sed salî ne. gelo cima ta nûha tev wilo mane.. rêç û kolanên wa jî, tev kevn û bi çamûr bûn, tenê qesrek ji dûrve xwiya dikir digotin ew jî ya mala axê ye. Hata bîra min ku bavê min li ser mala axê jî pir peyiviye, çi gotîye û çi negotîye ?

Di bêhnekê de di hundirê minde şerekî giran dinav bera biranînên Cegerxwîn û hastên cuda ku biminre peyde bûn ji êş û ne rehetiya min li ser xelkên hesarê ku hîn bayê peşketinê li wan ne ketiye. Gelo cima ev rewş wilo maye .?. bersiv bê goman em tev dizanin.

Piştra em tevde li gel hev ji mala xalê min derketin û li kolanên hesarê gerîyan. çûne hewşa çîrana ku tirî di çalekê de bi lingê xwe diperçiqandin û dixistin distekê li ser agirekî pir gur dikelandin da bikin bastîq û benî.
Ev dîmenên balkêş bîr û hizrê min vejandin. Em ji wir derketin û çûne maleke dî ku hatibûn pêşiya me û dixwestin em hinekî li mala wan rûnên. kebaniya malê hin mewîj û behîv ber me danîn, min serê xwe bilind kir min ayîna bavê xwe li dîwar dît. kebaniyê devliken got : em ji xalê xwe seyda pir hez dikin û em hesarî gelek pê serbilindin. Piştre em vegeriyan mala xalê xwe xwarina me çêkiribûn, lê min hin bîranînên cûda, hin dîmemên nû ji demên pir kevn bi xwere ji wir anîbûn. piştî wê me berê xwe da gundê Qerqatê.

Qerqat gundekî di newqa çiyê deyê tev lat û şikeftin, û dora çarîkê dûrî Hesarê ye. sipêdên Qerqatê pir xweş û hînik bûn, em di du roja de li hemû şikeftên wê geriyan û min hemû meriv û nasên hevjînê xwe dîtin û nas kirin herweha me pir wêne ji xwere girtin. Bi rastî tevî ku jîyana wa jî wek ya Hesariya bû lê mirov ne dixwest ji wir vegere, lê divabû em vegerin.

Roja din em vegeriyan hesarê, pîremêrek li bende me bû dixwest me bibîne û hin serpêhatiyên Kevin li ser bavê min û malbata wî ji mere bêje. em gelek bi gotnên wî kefxweş bûn, dawî kalo ji me re got de ka em li gel hev herin da hun bîranîna dawî ji Hesarê bi xwere bibin. Em herine xaniyê bavê we bibînin. Min bawer nekir çawa xaniyê bavê min ta nuha maye, lê em tevde ketin otomobîlê û bi rê ketin, em li ber xanîkî Kevin daketin.
ji minre xewnek bû, min çavê xwe ji ser xanî ranekir, raste ev xaniyê bavê min bû ? raste ku bavê min divî xaniyî de li gel malbata xwe jiyaye. Ev ji minre têbîrek gelek xweş bû û bandorek pir kevn û cuda bû, hêstirê min hêdî hêdî dihatin xwar dîsa ez bi ramanên xwe vegeriyam pirtûka bavê xwe, jiyana wî, zaroktiya wî,dem û çaxên wî
Ji nişkave , hate ber cavê min û min dît xortekî 10 Salî kumekî sipî li serê wî, tûrek li milê wî, Qurana wî têde bû, ji hindirê xanî derket û devliken silav li me teva kir û çû min bi ramanên xwe da dû ta kete mala 'mela Seîd' cem xoce, da dersa Quraanê bixwînî , wextî min xwe çeng bikra ser, lê gava ku dengê Xoce hate min jêre digot de ka were Şexmûs tê îro çi ji mere bixwênî, ji nûve ez şîyar bûm,min zanîbû kû rewrewk ,ber caveê min çêdibin
Ez zanim ku di wê demê de xoce pir ji bavê min hez dikir her dem digot xwedê te bihêlî wê tiştek ji te derkevî. ez keniyam û kenîyam, min zanîbû ku dîsa ez di nav xeyalan de mame, ez pir vegeriyame paş. dema ku bavê min Quran dixwend. Her wiha banga Ekrem ez vegerandim rastiyê : jinapê werin em wêneyekî ji xwere li ber xanî bigirin. ez mame bê deng çavên min ji ser xanî nema rabûn ta Osman destê xwe li millê min xist û got : bese êdî em herin, çiqas em bimînin emê bêtir bi êşin, jiyan wiloye, başe ku îro me karî bû em çavên xwe ji van dîmenan ronî bikin.

Bi dilekî xemgîn me hev hembêz kir û em çûn lep û rûyê hev, û me pişta xwe da Hesarê. Hêdî hêdî otomobîla me ji wan dûr ket lê gava kû min li paş xwe nerî min dît tev destê xwe li ber ba dikin û me bioxir dikin ta em ji ber cavê wan winda bûn. dîsa em dinav wan deşt û çiyan de vegeriyan û bi dilxweşî me ew bayê hînik kişand.

Çûna Hesarê pir serkeftî bû, me têbîrên pir xweş bixwere anîn, ku ji nûve em pê hatin vejandin, lê bi rastî min parçak ji dilê xwe li wir hişt. Ta ez hebim hesar ji bîra min naçe, û ji bîra min naçe jî ku ev xewn û xewnrojkên min bûne rastyek. lê xwezî hin ji xweziyên min jî bibana rastî û min ew millet wilo zîl û perîşan di wê rewşê de qet nedîta.