Hîna şev e, û hîva çardeşevî ji esmanê te, li me dinere.
Berê me li te ye, û berê te li bayê hênik e.
Ev serê çend hezaran sal in, û kesek nizane bê tu çima naxwazî hînî xewê bibî?. Kesek nizane bê bi çi diramî?. Kesek nizane bê tu di dilê xwe de, li ser çi, yan bi kê re taxêvî?. Ev kê navê te kire çiyayê sipî, û nedît ku kêlîkên te zer in, û ahînên te sor in, û bêdengiya te kesk e û birînên te reş in... kê..!?.

Ba dibêje: tu di nava bêdengiya xwe de, razeke şêrîn vedişêrî. Hîna temenê te ji yê êgir bi hezr havînan biçûktir bû, tu ji giriyê xwe mezintir bûyî, û av ji te vediciniqî, dema te karwanên şehîdan di helbestên xwe de rêzdikrin.
Lê şev dibêje: na, razên te sipîboz in. hin guneh in, hin pîroz in. bi moran in, yan bi toz in, û tu wan di binê zimanê xwe de vedişêrî, û di sersala xwînê de, tê wan ji baranê re eşkere bikî.
Ev bêdengî, ne ya te ye, û ne ya tirsê ye, ya başûreke ku di nava şer û şûran de sêwî maye. Perîkên peyvan ên li ser kevirên te şîn hatine, hîna teze ne. Û her ku hîva çardeşevî ronahiya xwe bi ser te de rijand, nasbike, azadîhez, dê mêvanên te bin.

Bi bejneke ji şevê bilindtir, û bi keneke ji mirinê bi sawtir, û bi çaveke ji zivistanê şiltir, û di kêlîlekê ji gorê tarîtir, te pêşwaziya me kir. Hilkehilka me, toza ku deh caran bi xuhdana me şil û ziwa bûye, çogên me yên sist, bihna me ya çikiyayî, xewna me ya şikestî, tîbûn û birçbûna me, çavên me yên melûl, dngên me yên ketî... bala te nedikşandin!. Nizanim em çend bûn, dema kaniya te ya zirav, di qêla nîvro de, me dijimart?. Hema dizanim, bê çawa kef bi ser wê kêlîka qerimî ve diket. Refek kewên azadiyê, hêlîna xwe di gewriya te de vedabûn, û xemên te, ji me re, werdigerandin zimanê çûkan, û em jî, ji westndinê, zimanên me hişk û qermî bûn. Hema em li dora xwe dizîvirîn, û aliyan tevhev dikirin. Di nava xweşkbûna te û westndina xwe, û comerdiya pasevanên te de, wenda bibûn.

Yan te kezeba xwe ji tîrêjên şeveqa kenê min re vekirye, yan tu bi darên gûzan dikenî...?!. Ma qey şerm e, ji kevirên te hez bikim, û ji daristanên te bitirsim..? ma qey guneh e, ez pirsa navên şehîdên ku tu wan di sawa xwe de dilorînî ji te bikim..?. ma qedexe ye, di bejdariya xwenên te de, ez têra dilê xwe û yê te bigirîm...?. ma sûc e, biqîrim û bêjim: ez dilketiyê xezalên te me, kuştiyê mêkewên te me, birîndarê kulîlkên te me, parsekevînê ber dergehên te me, ez bê stêrka karwanên te, û nêrgiza li ber bihna te, hema ez heme û tune me.

Di vê şeva har de, em ji xeman sor bûne, û tu çiqas hîna di nava bêdengiya xwe de sipî bozî, diçirisî.
Pişta me li te ye, û pişta te li bihna xwînê ye. Tu jî, weke me, ji xatirxwestinê heznakî.
Berê me başûrê biçûk e, û berê te li bakurê mezin e. Dilê min nabije vagera malê, û dilê te dibje nivîsandina helbesteke nû.
Ez dibêjim: pasevanê şoreşgeran be.
Tu dibêjî: dê pasevanên xwîna şehîdan bin.
Ji te pirs dikin: dê kengî dilên me, weke dilê te sipî bibe?. Tu dibêjî: bi qasî min ji azadiyê hezbikin, hewqas dilên we sipî ye.

Şam 5/10/2007