|
Di rojekê de 12 e mehan
ji te hezdikim
Ehmedê Huseynî
alanocano@hotmail.com
(bo 12ê Adarê)
Bîranînên te yên ji rîhanên eşqê, destên te yên
ji bîn û reng û tîna axê, gavên te yên ji
dastana nûpişkivî ya êşê û rexên hêviyê yên ku
li ser lêvên te dimirin, aniha ji min û ji
rûpelên xwînê dipirsin û wateyên xwe yên
gumanhilgir bi kêra bîranînê dikujin.
Rûyê xwe ji ber min neveşêre, reşgirêdana xwe ya
dilrevîn, bi tenê, di nav pencên bagera şêt û
şeyda ya rojhilatê de nehêle û çavên xwe yên ji
taristana sînoran bi çîrokên talan û kavilan kil
neke, ji min û ji sersomiya demê nepirse û rexên
xwe yên di esmanê qederê de hilawistî, nespêre
qublenameya axînên min! li agirê buhara xwe
xwedî derkeve û di jehra dûrgehan de, navekî
nûtir pêşkêşî nasnameya jehrê bike!
Dilê xwe li ber lingên te radixînim, agir bi
temenê xwe dixînim û pirtûkên te di xwîna xwe de
vedikim, di sîberên nalîna te ya zuha de; nalîn
û bîranînên te yên ji rîhanê ji bîr dikim.
xwe nêzî şewat û bîranînên min nekin! Rondikên
min ên ji oxira nîvçe ya karwanan û ji
şînîgiriya dayikên min ên ji rîhana bendemanê,
rûbarên bêdeng û velerzîna giyanên min, teqîna
ziman û şaneyên xewnên min; di pênûsên xwe de
dîl nekin, tembînameya sorgulên adaran û wêneyên
mirina min, ji min nedizin û nefiroşin paytextên
dûr ên ji nifiran û berfê!!
Dîlama ewrên xwe di dilê min de ranewestîne û
sergovendê xwe di alên xwe yên veçiryayî de
bineqişîne! Nehwirîna xwe ya ji çarenûsiya
pasvanên çiyê, di sîmav û hibra cegerdar a
çîrokê de daçikîne û agirperestiya xwe li min û
li xwe û li xwedawendên spî yên ji gunehbariya
bargeh û şûnewarên şevê, dabeş bike!
Şopezanê xwîna min, li ber destên çepel ên
reşebayan, di bêzariyê de, nehêlin! Û min jî di
zingîna goristan û kêl û di helkehelka dizên
pêlvedana kenê min de, bi tenê, nehêlin! Şînê
min yê tûj û ronak bi derewên xwe şêlû nekin û
berbi gustîlkên min ve, berbi gerdenî û
deryaçeyên bêrîkirina min ve, berbi rasteqîniya
sosreta min ve, bibezin û evînê ji efsaneyê
vedizin!
Rîhana te bi dudiliya van bûneweran dişewite û
ji bilî şînîgiriya te, ji bilî mîrnişîniyên
wêranbûyî yên hişê te û ji bilî xweliya dengê te
yê kevnare û sêwîmayî, ti tişte di bêrîkên
tavsorkê de nema ye hey Adara minê!
Em baskên xwe ji boyî te bi ser keskê xewnê de
vedigirin..
Em şînê xwe yê çurisî ji boyî dîlana te bi ser
asîtank û pencereyan ve dirijînin..
Em neynikên xwe di spêdeyên lerzok de dişikînin
da ku em te di asoyan de geşbîn û bînvedayî
bibînin..
Em destên oxirê li pey xwe di mij û qonaxên
wendayî de dihêlin, da ku em di toza bîranînê
de, pêrgî hespên te yên sergerdan û qehremanên
te yên nenas û navên te yên ji pûnga seferê
bibin…
Em bi te dikevin û taveroja te di peravên birîna
te de, wek gumanê, dikujin!
Em bi xwe dikevin û di rojekê de 12e mehan ji te
hezdikin!
|
