“ Qiyametek din di Memê Alan û di hemî stiran, destan û çîrokên kurdî de heye, ew jî ev e:
Di zimên de “ bêjeyên dengîn “ hene ku bi dengê ku didin mana wan xuya dike. Bi firansî ji wan re dibêjin “ homonothopêes”. Pirsên ûsa di edebiyatê de, eger xewş bêne istimal kirin, pir bi biha ne. Racine ( Rasîn ), yek ji “ trajedînivîsên “ firansî ên ,estir, ya xwe ya “ Andromak” de ev malik nivîsandiye: “ Quels sont ces serpents qui sifflent sur nos têtes ? kêl son sê serpan kî sîfl sûr no têt ? “
bi kurdî : “ ev marên ha ku li ser serê me difîkînin çi ne ? “ li vir bi kurdî ji dengê pirsan tu tişt dernakeve.
Lê bêjeyên firensî dengekî ûsa derdixînin ku jê bi xwe, fîkandina maran xweş têt guhê me û pê hebûn û tevdana maran li ser serê me, me bêhtir tînin heycanê. Ev beyt di edebiyata firensî de pir bi nav û deng e. di dibistanan de, gava dixwazin bilindahiya nivîsanên acine bêxine ber çavan vê beyta ha mîsaleke tekane didin zanîn û bi saetan û bi rojan minaqeşe li ser dikin.
Lê, ê me di filklora me de tiştên ûsa bi zahifî tên dîtin her wekî:
“ bû şingeşinga şûran……..çîrkeçirka şirîtan ……..jê tê fişîna maran û çelpîna masiyan….”
Eger yek li wan bigere, mîsalên ûsa pir dikevin ber çavan. Mixabin e ku gelek pirsên hemdeng li pey hev nayên.“

Ji destana Memê Alan, nivîsevan: Dr. N. Zaza, weşanxaneya Bahoz, çapa 1973

Zimanê kurdî yê qur e, miqeris, nazenîn û revok heya heskirinê û Xwedayê Zûrix yê serxweş.

Xwedayê Zûrixê yê serxweş bû hefteyek digrî. Min Hezar min ji destên wî yên mij re hildan, ji bilî baranê çi li min zêde nekir.
Kenek
Hewcedarî kenekî me, da gol destên min tije runahî bike û qazên wê yên di ber sipîyê xwe re diçin, bipirtikînim.
Ah
Hin serxweş bibin, belkî em di alola gêjbûnê de rê lê bigrin, ew Xwedayê dûr, qur e, miqeris û nazenîn.

Sibha we ken