Kemal Necim

 

DÎSA JI HEMWELATIYA BARANÊ RE

 

Hilma cejnekê li riwê te dixist

Li wê axa biyanî

Dîsa ez bûm

bayekî sar

destvala hatibûm ber deriyên te

***

Kenekî xilmaş li ser lêvên te

bişkuvî

çavên xwe vekir

dît ku ez im

dîsa raza..

Û ez ê destvala hatıbûm ber deriyên te

li peyvekê digeriyam

***

li peyvekê digeriyam

sermaya hinavên xwe bişkînim

û bêdengiya çilleyê Şamê.

Li peyvekê digeriyam

peyveke germ

mîna kenê te..

***

Dikir bibariya..

Min bîra sêwankê nedibir

Ne jî hevokek dihat bîra min

li ser serê te vedim

***

Dike bibare

Ji xwe dibare...

***

Neha hate bîra min

ez ne destvala

hatibûm ber derıyên te

Pirtûka di destê min de

dike şil bibe

Ew berhevoka min a helbesta ye

Dikim diyarî baranê bikim

Ji xwe diyarî baranê dikim

Lê li peyvekê digerim

Peyvek e germ

Mîna kenê te...

 

 

Di wateyan de kûr neçe

 

Di êvrê de kûr neçe

ev roja xeydok

li hema ye..

Dê bi ser te de

biwerive

û li ber bejna te

berberojkan

bicîne..

Kûr neçe

di êvarê de

li hema ye

ev roja xeydok

dibe bixeyide

û keskesorên xwe

ji ser genimên te

vekişîne..

dibe dîsa bixeyide

û zêrê xwe

ji nav porên te

biçine..

***

 

Di şînê de kûr neçe

ev şînê xemgîn

di çavên te de

li hema ye

wê xwe bikuje

û neşûştî

bi ser riwê te de

birije..

şîn xemgîn e

û li hema ye

şînê girênede

***

di çûnê de kûr neçe

ev kela girî

di gewriya min de

li hema ye…