|
Dil xemgîn im, hizir teng im, hinas kurt im.
vê bîskê, awir cemidî ne.
ev dîmenên hestan dikujin, ji kuderê hatine...?!.
mirin, aveke tal e, gepekî şor e, wêneyekî bi
xwîn e, laşekî ji peyvên rût e. peyv jî, rûndikê
sibatê ne.
Çend roj in, li semaya mirinê semaya
xatirxwestina pirpirîkan temaşe dikim.
Bîstikên dawî ne... bîstikê berxwedaniya hebûnê
ne.
Semaya dirêjkirina rojeke nû ji rojên jiyane ye.
Hin ji wan, ser piştê razayî ne, hin jî, dîlan
dikin û bêy ku hay ji xwe hebin, ser baskan
radiwestin.
dawiya şahiyê tê...
dawiya kenekî xweşik tê...
şahî jî, dibêje: ez ê neçim û serê buharê, dîsan,
ez ê werim û şahiyeke dî bînim.
Rast e, tê vegerî, lê tê heft rojan bi xwe re
bînî, heft roj jî, dawîanîna şahiyê ye.
Awireke kurt e û tabiloyeke bê reng û deng e.
Hêdî... hêdî... bedewiyê distîne û birîneke bê
derman e.
Çima perperîk semaya mirinê bikin...?! Çima
zarok bê ken rawestin û bêriya jiyanê bikin...?!
Mirin veqetîneke dijwar e, ne wisa...??
------------------
Çiyayê Qendîl
gulana 2007
nergizismayil@hotmail.com
|
