Hoşeng Osê

 

 Qawaneke ji nav pencên zivistanê

û li nav dojeha berfeke har...

di guhê latekî de kire pistepist:

Buhar dereng ma !?

Ew ê kengî bê, û min rizgar bike.?!

Lat, lerizî

derizî

herifî.

 

Sosinek li qeraxa hêviyeke kevnar rûnişt

û bi xwe re axift:

Ew ê bê...?

ew ê neyê...!

          Bê...?

          neyê...!

          neyê.

Sura bayeke westiyayî silav da wê

pelên wê yên weşandî belawela kirin.

 

Benefşek, raza dilê xwe rijand Ferat.

ji wî pirs kir:

ev sê hezar sal in, ez li benda wî me...?!

çiyak çû...? 

çiyak hat...! 

Ezmanek çû...?

ezmanek hat...!

Neteweyek çû...?

neteweyek hat...!

Welatek çû û nehat...!!?

û ew, hîna nehatiye, ku here.

Ez li benda kê me…?!

Ferat şewitî

miçiqî.

 

Nisrîneke koçerî, dûrî xwe ket…

Bi pey leylanê ket.

Bi agir re govend girt.

Dema xwest vegere xwe…

xwe nedît.

Mêbûn

reng

bihn

û navê xwe wenda kirin