Bûyera ku di 14-15-16-17-18.02.2007 an de li Paytexta Êzîdxanê bajarê Şêxan û hermên din yên Êzîdiyan rû da, bi hemî wateyan karekî Teroristyane bû.
Bajarê Şêxan ku jimara nişteciyên wê bêtir ji 50,000 ye, bêtirên wan ji bawermendên Ola Êzîdîyane, careke din mîna caran dibe ermanca êrîşên hovane.
Aliyek ji aliyên vê pirsê ew e ku dema mirov dîroka Êzdayetî weku Ol û weku komelgeh dixwîne û dişopîne, mirov dibîne ku ev Ol bûye armanca pênûsên gelek nijadperst û bê insafan, ku ji bo guhertin, berûvajîkirin û reşkirina wê hewildanên herî mezin hatine kirin, her weha ji bo têkbirina vê Olê û bawermendên wê bi dehên hewildanan, çi bi riya fermanan û komkujiyan û çi biriya tewanbarkirina wan bi xwedênenasiyê ve hatine kirin.

Berya Hezarê salan dema ku hîna miletên din yên dinyayê ji xwe re li tiştekî digeriyan ku pê biperisin, wê çaxê Êzdayetî wek Oleka xwedênas xwedî şaristanî di Mîzyobotamya de dihate naskirin.
Êzîdî ku ew bi xwe endamên herî aktîv û serekebûn di damezrandin û pêşvebirina şaristaniya Mîzobotamiya de, êdî ji ber van Kuştin, tewanbarkirin bi xwedênenasî, talankirin û fermanan, neçar mane ku xwe di asêgehan de biparêzin û dûrî şaristanî û bajarvaniyê bibin.

Her weha di wêjeya Êzîdiyan a devikî de diyare ku ew xwedî çandek lêborîn, merovane, û hevûdin pejrandinê ne.
Mebesta min ji vê kurte pêşgotinê ew e, ku Êzîdîyan ji bo parastina vê çand û kultûra kurdî a resen pir û pir qurbanî dane, û ji bo berdewamî û belavkirina hizir û çanda terrorê di rojhilata navîn de her timî bûne çiyayekî herî bilind û asê.

Lê berya ku em têkevin nirxandin û analîzekirina vê bûyerê, ku ew di koka xwe de, bûyerek civakî bû, û gerek civakî bimaye, û civakî bihate çareser kirin, gereke em destên xwe deynin ser ojdanê xwe, û hindek rastiyan bînin ziman, dibe ku ew rastî li gor berjewendiyên vî alî yan wî alî neguncin, lê di baweriya min de, eger mirov xwe wek aliyekê xêrê, çareserî û hêminiyê bibîne, gereke ew rastî bên gotin û eşkerekirin.
Rast e piştî qewmandina bûyerê, pir rêxistinan, pir kesayetiyan pir aliyan hewil dan ku bûyerê ji qalikê wê yê civakî derxînin, û bikin bûyerek siyasî, Olî û fitneyeke pir û pir mezin.
Û êrîşa li ser Mîr Tehsîn Beg ,Mîrê Êzîdiyan li cîhanê, ku çend rojan dibin wê gef û terrorê de ma, û şewtandina Mezargeha û ciyên pîroz yên din vê yekê tekez dikin.

- Lê ew rêxistin kî bûn?
- Kesên ku bûyer wisa mezin kirin û ber bi fitneyeka mzin de ajotin kî bûn?
- Çi têkilî di navbera herdu xortên Êzîdî û pîreka Misilman de hebû?
- Çima piştî ku pîrek sipartin mele Yûnis, careke din jê sitandin?
- Ew kesên ku pîrek ji mele Yûnis sitandin kî bûn?
- Pîrek birin kur?
- Çima pîrek hat kuştin?
- Biryara kuştina pîrekê ji kur û çawa hat?
- Gelo malbata pîrekê di şerê destpêkê de tê de beşdar bûn?
- Berpirsiyarî û têkiliya damûdezgehên herêmê di bûyerê de çibû?
- Gelo teqêna bûyerê bi vî rengê han, ji ber mesela namûsê bû?
- Çima bûyer di demeka kurt de mezin bû?
- Fakterên ku hiştin ev bûyer mezin bibê çibûn?
- Helwest fermî ya hikûmeta herêmê ji bûyerê û çawaniya çareseriyê bi çi rengî bû?
- Çima êrîşî ciyên Êzîdiyan yên pîroz hate kirin?
- Çima Mîr Tehsîn Beg Mîrê Êzîdiyan li cîhanê bû yek armancên vî şerî?

Û gelek pirsên din, ku hemî di koka xwe de berpirsiyariya damûdezgehên hikûmeta herêmê ne ku dikarin di riya lêkolîn û lêpirsînê de bên çareserkirin û eşkerekirin.
Lê mixabin û sed mixabin, ku ev bûyer ji aliyê cîhana Êzîdî ve bi giştî hate bikaranîn û gur kirin û bi rengekî ji rengan me beşdarî di gurkirin û nehêminiyê de kir, û kesên ku bûyer şopandin dikarin vê yekê di alavên ragihandinê de bipelînin, û bê guman ziyanên vî karî piralî û berçav in, û ev kiryar tu carî ne di berjewendiya me de ne ne wek Ol û ne jî wek Kurd.
Informationên pir şaş ku gelek caran bi mebest dihatin weşandin, gelek ji wan nivîsên ku bîna partîtî û nijadperistiyê jê dihat, helwesta Êzîdiyan ya neyekgirtî bû sedem êdî ku ev bûyer weku babetek rojnemavnî bibe nêçîra gelek pênûsên bi gemar jî.
Her weha di hemî rewşan de rola ragihandinê divê roleke gelek positiv û merovane be. Lê mixabin ku di vê bûyerê de, ragihandina kurdî bi giştî û ya Kurdên Êzîdî bi tayîbet nikarîbûn roleke baş, durist û pêdivî bileyizin.
Û helwest û piştgir ji aliyê cîhana Misilmanetiyê ve bi giştî ne di wê radeya pêdivî de bû.

Di bûyer û rewşên bi vî rengî de, helwesta germ û bê bingeh, û tewanbarkirin û binavkirina rêxistin û aliyan tiştekî di baweriya min de pir û pir Şaş e, û dikare roleke gelek negativ bileyîze.
Bi wateyeke din ji me ve diyar dibe ku bûyera ku li Şêxan û herêmên din yên Êzîdiyan qewimî, bûyerek ji nişkave bû.
Lê diyare ku piştî qewmandina bûyerê, bi şêweyekî gelek têgihiştî û bilez destin nediyar derbasî bûyerê bûn, û xwestin ku bûyerê ji qalikê wê yê civakî derxînin, û fitneyeka mezin lidarxînin, lê dîse wekî her car Mîr Tehsîn Beg bi sebir û zanebûna xwe û bi alîkariya damûdezgehên herêmê û hindek zana û welatparêzên kurdên Misilman rewş dorpêç kirin.

Ev pirsên ku me li jor destnîşankirine, û gelek pirsên din, ku di baweriya min de di bingeha xwe de bêtirên wan, pirsên hiqûqî ne, ku di bûyerên wisa de û di welatên ku demokratî û dadwerî li wan heye, bi riya dadgeh û yasayan tên çareser kirin.
Lê di cîhana me ya îro de, ku roj bi roj Terror û girûp û rêxistinên Terroristyane û tekfîrî lê zêde û bi hêztir dibin, êdî jiyana ademîzadan di seranserê cîhanê de dixe nava metirsiyaneke mezin de, şer dibe şerê hebûn û tunebûnê, şerek di navbera herdu aliyên xêrê û şer de, bê guman di vê cîhana me de, gelek welat û herêm hene ku ji van rêxistinên Terrorisyane re bûne hêlîn, ji wan welatan Efxanistan û Iraq du mînakên herî mezin û ber bi çav in; Lê bê guman cudayîke pir mezin di navbera Iraq û Efxanistanê de heye, Iraq welateke ku ji pir netew, ol û rêgehan pêk tê, îcar di vir de pirs û tirs mezin dibin.
li welatekî mîna Iraqê bi vî reng û temtêlê, pirs ji qalikê xwe yê hiqûqî û yasayî derdikeve û dibe pirseke siyasî, çarenûsî û hebûn û tune bûnê, ji bo agahdariyên berferehtir serdana vî lînkê jêrîn bikin, http://asdah.com/modules.php?name=News&file=article&sid=3252
ev bûyer weku çand, çanda Terrorê di bingeha xwe de, ne çandeke biyane li ser Kurdistanê, ji ber eger em bala xwe bidin dîroka Êzdayetiyê weku pêkhatiyek ji pêkhatiyên Mîzopotamiya, em dê binerin ku hetanî salên 1910 an jî ( fermana Êzîdîyan li çiyayê Bagokê ) Êzîdî tûjî kiryarên Terroristyane hatine, û pirsgirêka herî mezin di baweriya min de ew e ku hetanî vê kêlîkê Êzdayetî weku Oleka xwedênas di cîhanê de nehatiya pejirandin; lê îro û piştî guhertinên ku di rewşa başûrê Kurdistanê de çê dibin, û hêdî hêdî damûdezgehên dewleta Kurdî tên avakirin û Kurdistan ber bi azadî û serxwebûnê ve diçe, êdî pirsa pejirandina Êzdayetiyê weku Ol di Kurdistanê de ji aliyê hemî damûdezegehan ve pêdivî û erkekî dîrokî, niştimanî û merovane ye, ku dikeve ser milê hikûmeta hêrêma Kurdistanê, û yekîtiya oldarên misilman di Kurdistanê de.
Ji ber di bawriya min de wê ev yek di paşerojê de bibe fakterekî herî bingehîn ji bo pêkrejiyana Êzîdiyan bi pêkhatiyên din yên Kurdistanê re, her weha ji bo biratî, pêkrejiyan û baweriyê di navbera Kurdên Misilman û Kurdên Êzîdî de wê bibe pireka herî bi hêz.
Ji aliyekî din ve û piştî salên 1920 an, roj bi roj hizra netewî di nav gelê Kurd de xurtir û bi hêztir bû, û Êzîdiyan dikarîbû êdî hêdî hêdî ji asêgehên xwe derkevin û xwe berdin bajar û gundên xwe, mil bi mil li gel birayên xwe Kurdên Misilman bijîn, û tevgera rizgarîxwaza gelê Kurd roleke gelek hêja di vê yekê de leyist, û rewşa Êzîdiyan êdî ber bi hêminî û azadiyê ve çû, lê ez bawer dikim mebesta birêz Mesûd Berezanî ji peyva çand « Ne ez, ne Mam Celal û ne serokatiya PDK û YNK rê didin ferhengek (çandek ) weha biyanî ku di Kurdistanê de bi cih bibe. » mebest jê çanda Terrorê ye, Terrora nuh Terrora Bin Ladinyane, û eger em li rewşa Iraqê bi giştî temaşe bikin, em ê binerin ku herêma Kurdistan hêrêma herî hêmin e, herêmeke ku bi rastî liv û tevgera Girûpên Terrorê di hemî hêlên jiyanê de tê de pir kêm e, ji vê axaftina birêz Mesûd Berzanî tê famkirin ku ew kesên ku hebûna Kurdistaneke azad, jiyanê li wan dike dojeh, Rêxistina Al-Qaîde, û gelek aliyên din yên ku naxwazin hêminî têkeve Iraqê destên wan di gurkirina vê bûyerê de hebû.
Di baweriya min de, ev çanda biyan, an jî a nuh, di Kurdistanê de tê wê wateyê ku kêm zêde lê Rêxistina Al-Qaîde di her şûn û warekî de ku Misilman lê dijîn heval û dost ji xwe re çêkirina, lê ez di wê baweriyê de me jî, ku gelê Kurd wê li wê asta bilind û xeternak nekeve bin bandora hizra van rêxistinên Terroryane, ji ber ku Kurdên Misilman di vê yekê de xwedî Ezmûneke dûr û dirêj in, û hestên netewî, çanda hizra demûkratî, aşîtî û azadiyê roj bi roj êdî li ba miletê Kurd xurtir dibe, û di şerê rizgariya Iraqê de miletê Kurd da diyarkirin ku ew dê bi hemî derfet û karînên xwe vê çandê biparêzin, ji aliyê din ve em ji bîr nekin, ku rewşa kurdistanê ji pir Netew û Olan pêk tê çandeke wisa dixwaze, û bê guman rêvebiriya Kurd êdî pêdivî û pêwistiyên vê serdemê jî baş famkirine.