|
Dîwarê di navbera hewşa me
û hewşa cîranê me Mehmûdê Bişar
de, dîwarekî nizm û ji kelpîçên axê bû, li gorî
bejna zarokatiya me ya wê
çaxê hatibû avakirin. Lê her ku em mezin dibûn
dîwar jî bi me re bilindtir û
asêtir dibû. Du darên tûyan, yek navê wê dara
Evdê di hewşa me de û yek
jî bi navê Reşad di hewşa cîranê me de, bûn.
Evdê û Reşad,
hemtemen, hemwane, hemdibistan û hemxewn bûn.
Herdu bi hev re çûn sînemayê û bi hev re bi
heman agirî hatin biraştin,
di goristana Amûdê de li tenişta hev hatin
veşartin û li ber serê
her yekî ji wan dareke kajê hate çandin.
Darên wan, li pey çûyîna wan, li cihên xwe man,
darên tûyê, tûyên sor, spî,
zer, kesk, reş, tûyên di çêja xweliyê de, di
rengên mirinê de û di
bejna bêrîkirina dayikên wan de. Her wisa
çîveçîva çûkên gizingê, bîna
qehweya tal a bavê min jî, di pey wan re, li
cihên xwe man.
- Bavê Hewas! Bîna goştê biraştî ji van daran tê!
Di her çequlekî
de rûyê reşeqederekê, di rîş û qurmên van daran
de pêlên
şînîgirî û deryaçeyên reşegirêdana dayikên Kela
Dimdimê dibînim
ha! De vî barê giran ji ser dilê min bavêje!
- Ew ne bîn e Şêxê min, ne jî qeder e, ew
sîberên miriyan in, baranên
kenên wan in, rûbarên tinazî û laqirdiyên wan
in, şevbuhêrk û
evînbaziyên wan in, dest ji pêçana wê cigareyê
berde, de ka em herin serdana
Evdê û Reşad, bawer im niha çavên wan li me
digerin! Bavê Hewas bersiva
bavê min dida û dest bi pêçana cigareyekê dikir.
Bavê min, dara tûyê ya ku bi navê birayê min
Evdê bû, ji hewşa me hil
kir û ji qurm ve avêt.
Piştî çavên reş ên Evdikê min, bila dar li
dinyayê nemînin. Bila
tû û sîber bimirin, bila çûkên berbiyaniyê xwe
bikujin.
Piştî 25 salan, niha jî em dê bi destê xwe
dareke din ji darên tûyê
bişewitînin. Lê niha em qênc, jixwerazî, çepgir
û xwedêgiravî
rewşenbîr û şagirdên zankoyê ne. Diya min biryar
daye ku dara tûyê
ya ku li başûrê hewşê ye, bişewitîne. Bahane jî
ku, darên
tûyê bêyom û li me nayên.
- Îşê vê darê ji mirinê nîn e dayê!
- Hebe yan tune be, piştî çavên bavê we, lingên
vê darê li hewşê
neman!
Niha, ji metbexê li dara pêşberî pencereyê
dinêrim.
Bavê min û birayê min Evdê, Mehmûdê Bişar û kurê
xwe Reşad li bin
siya darê rûniştîne, der barê şewata mirovan û
daran de dipeyivin.
Qehweya xwe ya tal vedixwim û cigareya xwe
vêdixînim. Dara li pêşberî
min jî dest bi vegotina bîranînên miriyên xwe
dike.
Bîna goştê biraştî tê min…
|
