Abdulkadir Mûsa

 

Ezê gulan bispêrim bejna te,
                              ta ez nekevim…
Ezê kevokên sifina mala me bikime
gorî pireke heloyên destê te.
Ezê deştan bi pala çiya ve girêdin,
û kewan bikim kembera te –Sawa çiya-
Ezê rojên xwe yên germ bi qeftikên
tenûran vedim da bê tîn nemînin
şevên zivistana Ebabîlên zozanê dûr
Tu…
Tu…
               ger çav diçin ava…asoyê dûr e tu,
Tu…
               ger reng têkeldibin,
               keskesora perê asman e tu,
Tu…
               ger hêrs dikevin tavên buharê,
               birûska berya hêstiran e tu,
Tu…
               ger tu tu be,
               -Sawa çiya-
Em em in yên ji te danakevin ?!
siwarê keştiya te ne em-Nûhê nû-,
ger tofana sed û yekê be jî,
em Cûdî ji ser kolîna dilê xwe danaynin,
bo berztirbibin lûtkey Zagros û Bêxêr,
                         Hindirîn û Çiyayê kurmênc.
De…
De xwe ragire, bi çiya
                         bi qubanên çiya
                                 bi palên çiya,
bi gelî û deştên xwe dighînin çiya,
bi Zerdeşt,
bi Avesta,
bi agirê Lavijan,
                       …xwe ragire…
Bila em ardûwê nefretê bin
Bila em xweliya tifikê Laleşê bin
Bila guve-guva bayê reş be…
                        û em ji te danakevin.

 Ji te danakevin,

                         me dil heye ,

                                   di cihana sikî-sar de

                                   di jêr evê barana baran de

                                               -şilfî tazî-

hemî kolanan li hevxin,

da rast bêne şûştin ji vê mirovatiya pûşt

            û bibin derya û pêlên derya…

                                                        yên bê sînor…

                                                        û

                                                        har.. !!