Hoşeng Osê

 

Şiva xwe li pişta şevê xe

û keriyên xwe berde zozanên ku ji nalîna bilûra te rijiyane

li ser sînga helbesta Xanî.

Bıla têr biçêrin.

Li ser tayê berbangê

refên stêrkan razayîne.

Wan şiyar neke. Her stêrkek, di himbêza xwe de

Pakrewankî dilorîne.

 *    *    *

 Çemê ji nav tiliyên te der hatiye

pêlên wî ko bûne.

Ew ê çawa karibin çola bêdengiyê cot bikin

û xaçerêyekî li nav striyan

ji karwanên sozdaran re bikolin?!

De pencera dilê xwe ji pertavên bîranînan re veke

û destên xwe li qeyika helbstê xîne.

Bıla li nav ayetên bejna Rozerîna min û te avjîniyê bike.

Ew bejna tijî girav bendav

tijî kendav û tengav, gerdûnke din e.

Tu yê li wira, hînî elfebêya xwendina razên wê bibî.

Tu yê nasbikî bê Xwedê çendîn hinermend e

û her hinermendek Xwedayek e.

 *    *    *

 Şivano...

          Dîrpk...

                  dewran...

                             zemîn pîr dibin.

Tenê xewnên te ciwan dimînin.

Geko, ciwaniya xwe ji kîjan kaniyê vedixwin?!.

Dem û xwerist ker dibin

                          lal dibin.

Tenê xewnên te stranıne kovî ne.

Nayên kedî kirin.

Ji misînên elendê, nivîşka temenê te dinoşin.

Ji taya têkçûnê te şiyar dikin

û li binê perda çavên te radizın.

  *    *    *

 Şivano...

Destên xwe têxe paxila hîvê

Misteke ax derîne.

Xunava omîdê li ser birıjîne.

Heriyekê di pizdanê Adarê de bistrê.

Ji wê heriyê,  nêriyekî ji xewnên xwe biafirîne.

Belkî buhar, çemê payizê ji ser paşeroja te vegerîne.

Belkî li vî warî, destara şîn û mirinê raweste.

Azadî bizê.

Çav têr ken bibin.

Zik têr nan bibin.

Zarok têr bilîzin.

 

Şam _ 2001