Tengezarê Marînî


Li van qeraxên dûr, ji derveyî desthilatdariya xwedê û tûpişk û pêşiyan, me dengê sirûdên çandina xewnên berbi rastiyê ve dibhîst û li ber awazên mêrxasiya we me jî, ne bi dilekî, belkî bi sed dilî govenda mizgîniyeke rojên hilimkêşanê digerand û hîn jî lawijên xwe li ber agirê peyvên we dipêjin.
Li vir cihê me bi kurtepistî, nîşanên xwe dixemilandin, vedenga peyva we çiya, welat û sinor derbas dikirin. Di xwîna kewan de, bizdonekên kolanên girnijînê, xwe vedişartin û we hêlhêla xwe di asîmanê şev û rojên me de diçand.

Li wir cihê pêşî û sîxuran kevlankên xwe ji tirsa peyvên we, li şûn xwe hiştin, we di pêjnên me de, mujdeya pêşerojên ronîdar vedihûnan û em li vê xerîbistanê sermest dibûn li ber awazên wêrekiya dilê we.
Eger hat û rojekê dîrokê jibîrkir, ku pelên xwe bi wêneyên we bixemilîne dê hinga naletê li sirûdên şevên xwe yên bêdeng bikim.

Eger hat û firyada pêxemberê mîrneşînan, kubariya xwe bi riha Melayê Cizîrî hinnekir, dê bibêjim
„ Ey mela namê te ye xemse aşer bi wa şi,irê ne te gotî xe dikî qend û şeker
ev çi teqlîd û şetat in, çi petat in tu dikî tu xwe vêra dihejînî bi dused ah û keser“

Dê ji xaftnanên bazbendên wan newalên dengê we di germahiya xwe de parastin, dibim ber meqesan û ji tîpên sirûdên we keserên dengbêja bixemilînim.

Çi bînim bîra xwe û çi ji bîr bikim, şevên Hilêlîka ku ji tarî û heriyê, dengê Gîvara ku asîmanê kambaxiya me bi xemil û rewş kir..! yan jî di sêşêmbên peyv û zanînê de..
Di mihrecana dengê nûxwaziyê de, yan jî xatirxwestina ji tirs û nezaniyê..

Libo-libo li ber we stêr jî xûz dibin û dengê izzeta we şînên me spî kirin.
Ji bêdengiya mişthêviya Xalid, yan jî ji bêciriya berhingariya di ber peyva rast û heq de, ji sirûdên Ibrahîm, dê xunavên sibehên min mirinê biqerêsin.

Ji kû tên bila bên.. dê awaz û tilîliyên dayîkên me, barbangên li paş xwe nenihêrtî geş bikin û tiliyên we payîzên peyvê bihar birêsin.